ความทรงจำที่ 1 : จุดเริ่มต้นและสิ่งที่ไม่มีวันลืม

ความทรงจำที่ 1 : จุดเริ่มต้นและสิ่งที่ไม่มีวันลืม

ตอนที่ 1

ในชีวิตสำหรับคนที่เป็นเกมเมอร์นั้น ถ้ามานั่งคิดทบทวนคงคิดว่า " ตูชอบเล่นเกมส์ตั้งแต่ตอนไหน แล้วชอบเพราะอะไรนะ " ในหัวของเราคงพาย้อนเวลากลับไปในวัยเด็กคิดถึงอดีตที่น่าจดจำ

ซึ่งแน่นอนว่าแต่ละคนคงมีอดีตในความทรงจำที่ไม่เหมือนกันเท่าไร แต่ยังไงก็ตามถ้าสำหรับผู้หญิงที่ชอบ
เล่นเกมส์แล้วละก็มันคงเป็นอะไรที่อธิบายเป็นบทความได้ยากพอสมควรสินะ ลองมามองมุมมองของ
ผู้หญิงที่เขาชอบเล่นเกมส์แล้วมีเหตุการณ์ที่น่าจดใจบางคงไม่เป็นหรอกใช่ไหมคะ?

VDO เกมส์ ถ้าพูดกันแล้วมันคือสิ่งที่เด็กผู้ชายมักจะชอบเล่นกันเป็นชีวิตจิตใจมากกว่าเด็กผู้หญิงซึ่งเด็ก
ผู้หญิงคงหากิจกรรมที่เล่นกันเป็นกลุ่มๆในกลุ่มผู้หญิงซะมากกว่า แต่ใครคิดว่าเด็กผู้หญิงจะเล่น VDO
เกมส์ไม่ได้

ครั้งแรกที่ตัวเองรู้สึกว่าชอบ VDO เกมส์คงจะเป็นยุคเครื่อง FR ยุคแรกๆ เครื่องเล่นเกมส์ยุคแรกที่มีอยู่ใน
บ้านหลังนี้ โดยพ่อได้ซื้อให้เป็นของขวัญวันเกิดแก่พี่ชาย ซึ่งพี่ชายเองก็ดีใจมากกับเครื่องเล่นเกมส์ที่ตัวเอง
ใฝ่ฝันว่าอยากได้มาเป็นเวลานาน

ทุกวันพี่มักจะเอาเครื่องเล่นเกมส์ FR มาเล่นหน้า TV เวลาว่างเสมอ ซึ่งจำได้ว่าเกมส์ที่เราเห็นครั้งแรกมัน
มันเป็นเกมส์ชาวป่าที่ไปช่วยเจ้าหญิงบนเกาะๆหนึ่ง ซึ่งตัวเองก็จำไม่ได้เช่นกันว่ามันชื่อเกมส์ว่าอะไร และ
ตัวพี่ชายก็เลยชวนให้ลองเล่นเกมส์ดู และนั้นคือจุดแรกในการสัมผัสกับการเล่นเกมส์อย่างจริงจังเป็นครั้งแรก

เมื่อกาลเวลาผ่านไปจากวัยเด็กก็โตขึ้นมาอยู่อีกยุค ซึ่งยุคนี้เครื่อง FR ก็ได้ค่อยๆหายไปและมีเครื่องใหม่ๆ
และเกมส์ใหม่ๆ ภาพสวยๆ แต่โดยที่เครื่องเกมส์ในเวลานั้นจัดว่าเป็นอุปกรณ์เครื่องเล่นเกมส์ที่ราคาแพง
บวกกับการที่ในเวลานั้นเงินที่ไหลเข้ามาในบ้านค่อยๆน้อยลงกว่าเดิม เนื่องจากว่าครอบครัวประสบปัญหา
ต่างๆอยู่พักใหญ่ ทำให้ตัวเองกลับไม่ได้อยู่กับคุณพ่อ ( ซึ่งคุณแม่ก็ได้เสียตอนตัวเองอายุ 2 ขวบ )

โดยปัญหาที่เกิดขึ้นกับครอบครัวทำให้คุณพ่อต้องส่งฉันไปอยู่ย่า ซึ่งท่านเป็นคนที่ค่อยข้างดุและเข้มงวด
มากคนหนึ่ง ซึ่งคุณพ่อใน 1 เดือนจะมีแค่ 2 วันที่ท่านจะพาไปเที่ยวสถานที่ต่างๆ และสถานที่ที่มักจะพาไป
ก็คือศูนย์การค้านั้นเอง กิจกรรมที่เวลาอยู่กับคุณพ่อก็มักจะเป็นดูหนัง เล่นของเล่นบนชั้นสูงสุดของห้าง
และวันนี้ก็เป็นเช่นนั้นอีกเช่นกัน

โดยปกติคุณพ่อมักจะพาไปดูหนังที่จะเป็นแนวแอ๊คชั่นและแนวผีๆเป็นซะส่วนใหญ่ แต่โดยความที่ติดคุณ
พ่อมาตั้งแต่เด็กๆ นิสัยใจคอโดยส่วนตัวเลยจะคล้ายคุณพ่ออยู่เยอะมากกว่า โดยวันนี้คุณพ่อก็ได้พามาเที่ยว
ที่ศูนย์การค้า ถือว่าใหญ่มากในจังหวัดเชียงใหม่ ซึ่งชั้นบนสุดของศูนย์การค้าแห่งนี้จะเป็นโรงหนังและสวน
สนุกขนาดใหญ่ ( ถ้าในเวลานั้นจัดได้ว่าใหญ่มาก ) ซึ่งแน่นอนจะมีจุดพิเศษที่ตัวฉันเองสนใจเป็นพิเศษเช่นกัน

จุดที่ว่าคือจุดของ VDO เกมส์ ซึ่งในจุดๆนี้จะเป็นจุดบริการให้ลูกค้าจ่ายค่าชม.ในการเล่นเกมส์ซึ่งฉันเอง
ก็ไม่แน่ใจว่าเครื่องที่เล่นเกมส์ ร๊อคแมน X ภาคแรก และเซเลอร์มูน ภาค R ( ช่วงเวลานั้นการ์ตูนเรื่องนี้ดัง
มาก ) เป็นเครื่องเกมส์รุ่นอะไร แต่นั้นคืออีกครั้งที่ฉันได้กลับมาสัมผัสเกมส์ สิ่งที่ทำให้ชีวิตเวลานี้ของฉัน
เปลี่ยนแปลงไป

ตอนที่ 2

อย่างที่ทุกคนรู้เวลามันเดินไปทุกวัน ชีวิตแต่ละคนที่ผ่านไปตามเวลาของนาฬิกาไม่มีใครไปหยุดหรือย้อน
เวลาชีวิตของแต่ละคนได้ เมื่อเวลาผ่านไปอีกหลายปี ชีวิตของฉันก็เปลี่ยนไปด้วยเช่นกัน ตัวฉันและครอบ
ครัวก็ได้เดินทางย้ายบ้าน ซึ่งการย้ายครั้งนี้จากชีวิตเด็กเชียงใหม่ ฉันเองก็ได้เดินทางมาตั้งหลักกับคุณพ่อที่
จ.ขอนแก่น เส้นทางเดินของชีวิตของฉันได้เริ่มต้นที่นี่อีกครั้ง

ในช่วงวัยนี้ฉันเอง ก็ได้ศึกษาต่อชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 และ 6 ที่จังหวัดนี้ โดยฉันเองได้อยู่โรงเรียนเทศบาล
แห่งนี้ของจังหวัด และนั้นทำให้ฉันเปลี่ยนชีวิตเป็นเกมเมอร์เต็มตัวครั้งแรกในชีวิต

ทุกๆวันหลังจากเลิกเรียนหรือจะเป็นช่วงที่เวลาตัวฉันว่าง ก็มักจะเดินเข้าร้านเกมส์ ซึ่งในช่วงเวลานั้นเครื่อง
เล่นเกมส์รุ่นใหม่ในยุคนั้นก็คือ PS 1 นั้นเอง ซึ่งทุกครั้งที่มาที่นี่ ฉันเองมักจะเป็นคนแรกที่มาร้านเกมส์นี้
เสมอ โดยเจ้าของร้านเป็นพี่สาวสวยซึ่งตอนนี้ฉันเองก็จำไม่ได้ว่าเขาชื่ออะไร ซึ่งการที่ฉันมาร้านนี้ประจำ
ทำให้เราสองคนสนิทเหมือนเป็นพี่น้องกันเลยทีเดียว

และด้วยความที่ตัวฉันเองมักจะมาร้านนี้ก่อนคนอื่นเสมอ ทำให้ตัวฉันเองได้พบกับผู้ชายคนหนึ่งซึ่งบางครั้ง
เขาก็จะมาที่ร้านนี้ก่อนฉันบางวัน ซึ่งเขามักจะเล่นเกมส์หนึ่งซึ่งตอนนั้นฉันเองก็ไม่รู้ว่าเป็นเกมส์อะไร แต่
สำหรับฉันแล้วทุกครั้งที่มาร้านเกมส์ร้านนี้ก็มักจะเล่นเกมส์ biohazard 2

โดยเวลานั้นเกมส์ biohazard 2 ในร้านถือว่าเป็นเกมส์ที่มีคนเล่นเป็นจำนวนมากและมักทำให้แผ่นมันไม่
พอในการให้ลูกค้าที่จะเข้ามาเล่นเกมส์นี้

และทุกครั้งที่ฉันมาเล่นเกมส์ร้านนี้ โดยปกติตัวฉันเองมักจะเล่นวันแค่ 2-4 ชม. เท่านั้น และใน 2-4 ชม. ที่มาเล่นนั้นมักจะเล่นแต่เกมส์ biohazard อย่างที่บอกไปโดยใช้เวลาในการเล่นให้จบอยู่ที่ 1 ชม. เกือบ 2 ชม.เป็นอย่าง
ต่ำ ถือว่าเป็นสถิติสำหรับผู้หญิงที่ชอบเล่นเกมส์แนวนี้มาก

และช่วงที่บางครั้งเลิกเล่นและยังไม่กลับบ้าน ตัวฉันเองเลยอยู่คุยกับพี่สาวเจ้าของร้านบ่อยๆ และมักจะดูผู้ชาย
คนนั้นที่เขามักจะมาที่ร้านเกมส์แห่งนี้คนที่สองต่อจากฉันเสมอ และตัวฉันเองก็ทราบชื่อของเขา เขาชื่อ “
พี่นัท ”

พี่นัท เป็นผู้ชายรูปร่างสูงและใหญ่ และใส่แว่น ( ฉันเองก็เป็นผู้หญิงที่ชอบผู้ชายใส่แว่นโดยเฉพาะอยู่แล้ว )
และตัวพี่นัทจะใส่เสื้อที่บ่งบอกได้ว่าเขาอยู่มหาลัยปีหนึ่งแล้ว ซึ่งฉันเองก็ไม่รู้ว่าพี่เขาเรียนที่ไหน และเวลานี้
เขาเป็นเช่นไร

สำหรับพี่นัทแล้ว ทุกครั้งที่เขาจะมาเล่นเกมส์ เขามักจะเล่นแต่เกมส์ DOKAPON ซึ่งฉันเองก็ไม่เข้าใจว่า
ความสนุกของเกมส์นี้มันอยู่ตรงจุดไหน รู้อย่างเดียวว่าภาพมันน่ารักและดูสดใสน่าลองเล่น

และเมื่อเวลาผ่านไปได้ช่วงระยะหนึ่ง มันก็มีวันหนึ่งทำให้ฉันได้รู้จักผู้ชายคนนี้มากขึ้น โดยวันนั้นถือเป็น
เช้าวันเสาร์ที่ฉันมาที่ร้านแห่งนี้อีกตามเคย โดยมีพี่นัทนั่งเล่นเกมส์ DOKAPON อยู่ข้างๆ โดยที่ฉันและพี่
สาวเจ้าของร้านก็นั่งคุยและซุบซิบในเรื่องราวต่างๆ จนกระทั่งมีเสียงชายหนุ่มที่ฉันเองไม่ค่อยได้ยินเท่าไร
เอยชื่อขึ้นมาว่า

“ นัท มาเล่นเกมส์กับพี่ไหม ? ” เสียงของผู้ชายคนหนึ่งที่อยู่ข้างๆเราสองสาวถามขึ้น

ซึ่งเวลานั้นเราสองคนได้หันไปมองต้นเสียงที่เรียกชื่อของฉันและตัวฉันเองก็ได้ชี้ที่ตัวฉันและพูดออกไปว่า

“ หนูหรือคะ? ” ผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าก็พูดอีกครั้งว่า “ อืมใช่ เรานั้นละจะเล่นเกมส์นี้กับพี่ไหม มันเล่นด้วย
กัน 2 คนได้นะ มาเล่นด้วยกันสิ เราว่างไม่ใช่หรอ? ”

เมื่อผู้ชายคนนี้พูดจบฉันเองก็หันหน้าไปมองพี่สาวเจ้าของร้าน และพี่เขาก็พูดออกมาว่า

“ ไปสิพี่เขาชวนน่ะ เดี๋ยวพี่ต้องไปช่วยงานป้าต่อ เราเล่นไปกันสองคนก่อนนะ ลูกค้ามาก็เรียกพี่แล้วกัน ”

แล้วจากนั้นพี่สาวก็ลุกเดินไปหลังร้านและช่วยงานคุณป้า และเวลาที่ฉันเองไม่คิดไม่ฝันว่าจะได้มีวันรู้จักผู้ชาย
คนหนึ่งที่ทุกวันเรามักจะมาเล่นเกมส์ร้านนี้ก่อนคนอื่นเสมอ จะได้เล่นเกมส์ นั่งข้างๆ ได้พูดคุยและได้รู้จักกันลึกซึ้งมากขนาดนี้

ตอนที่ 3

หลังจากที่ยืนมองผู้ชายที่ชวนฉันไปนั่งเล่นเกมส์กับเขา ความรู้สึกแรกที่รับรู้เลยก็คือ คนๆนี้รู้สึกอบอุ่นจัง
ซึ่งฉันก็ได้เดินมานั่งอยู่ข้างๆเขา ซึ่งเขาก็ปรับเปลี่ยนระบบให้เป็นเล่นแบบสองคนจากนั้นเขาก็หันมามองฉัน
และพูดขึ้นมาว่า

“ จริงสิเราสองคนยังไม่เคยแนะนำตัวจริงๆจังๆเลยนะ พี่ชื่อนัท ยินดีที่ได้รู้จักเรานะ นัท” พี่พูดด้วยรอยยิ้ม
ที่อบอุ่น

ช่วงเวลานี้ตัวฉันเองรู้สึกเหมือนร่างกายแข็งไปชั่วขณะ จากนั้นฉันก็เอยทักทายกลับไปด้วยรอยยิ้มเช่นกัน

“ ค่ะยินดีที่ได้รู้จักพี่นะ หนูชื่อนัทเหมือนกัน แปลกดีนะแบบนี้เรียกลำบากจริง ”

และจากนั้นเราสองคนก็หัวเราะและพี่นัทก็เริ่มการสอนการเล่นเกมส์ DOKAPON โดยอธิบายรายละเอียดต่างๆ นั้นทำให้ฉันรู้จักเกมส์อีกแนวหนึ่งนั้นก็คือ เกมส์ภาษา หรือ RPG นั้นเอง

แต่ถึงแม้ว่าฉันจะเล่นเกมส์มากแค่ไหนก็ตามก็มีสิ่งหนึ่งที่ฉันไม่มีเหมือนพี่นัทก็คือ Memory Cards หรือตัว
เซฟเกมส์ของเครื่อง PS1 ซึ่งถ้าพูดถึงช่วงยุคนั้นราคา Memory Cards นั้นถือว่าแพงมาก แต่พี่นัทเองก็ให้
ฉันยืม Memory Cards ของตนเพราะว่าโดยปกติฉันเองก็เล่นเกมส์เดียวกับพี่นัทอยู่เสมอ

ช่วงเวลาแห่งความสุขมันก็ค่อยๆผ่านไปเรื่อยๆ ตัวฉันเองก็สนิทกับพี่นัทเองมากขึ้นทุกวัน จนกระทั่งฤดูฝนของ
ปีๆหนึ่ง ช่วงนั้นฝนจะตกทุกวัน ทำให้ที่ร้านเกมส์ค่อยข้างจะเงียบเหงา และวันนี้ก็เช่นกัน ตัวฉันเองกับพี่เจ้า
ของร้านก็นั่งซุบซิบคุยกับตามประสาสาวๆอีกเช่นเคยจนกระทั่งมีลูกค้าเข้ามาในร้าน พี่สาวก็เดินไปต้อนรับลูก
ค้าอีกเช่น โดยลูกค้าที่เข้ามาเป็นผู้ชายสูงใหญ่ มีหน้าตาที่หล่อเลาและตอนนี้เขาเปียกไปทั้งตัว

ฉันเองก็มองอยู่ซักพักแล้วก็สังเกตว่าเขาเองก็มองฉันและยิ้มมาทางฉันซึ่งฉันเองก็ยิ้มตอบกลับไปเป็นมารยาท
จนมีเสียงทักมาทางเราสองสาวว่า

“ นัทเล่นเกมส์ไปถึงไหนแล้วหรอ? ” ผู้ชายคนนั้นพูดแล้วหันมองมาทางฉัน ซึ่งตัวฉันเองก็ยัง งงๆอยู่ว่า
ผู้ชายคนนี้รู้จักชื่อฉันได้ยังไง ฉันจึงพูดกลับไปหาผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าว่า

“ เอ่อคือ คุณเป็นใครหรือคะ? ” ซึ่งฉันกับพี่สาวเจ้าของร้านก็มองหน้ากันและมีท่าทีที่แปลกๆคือผู้ชาย
คนที่ทักฉันเขาเป็นใคร ในเวลานั้นเราสองคนคิดแบบนั้นจริงๆ

“ จำพี่ไม่ได้หรอ ? ” ผู้ชายคนนั้นถามเราสองคนอีกครั้ง แต่เราสองคนก็พยักหน้าเพื่อบ่งบอกว่าจำไม่ได้
จริงๆ

จนผู้ชายคนนั้นมองเราซักพักเขาก็ทำหน้าตาเหมือนเข้าใจ แล้วหันหลังให้กับเราสองคน ซึ่งเราสองคนก็
มองหน้ากันว่า ตานี่มันทำอะไรของมันนะ และสิ่งที่เรารู้หลังจากผู้ชายคนนั้นหันกลับมาก็คือเขาสวนแว่น
ตาและทำให้ฉันและพี่สาวถึงกับร้องลั่นร้านพร้อมกันว่า

“ พี่นัท!!! อ้าวเอ่อ...เอ๊ย พี่นัทหรอ ทำไมยังกับคนละคนเลยละ ” ฉันและพี่สาวมองหน้ากันและพูดอย่าง
ตื่นเต้นอีกว่า

“ แหมพี่นัทถอดแว่นตาออกแล้ว หล่อไม่ใช่เล่นนะ ” ซึ่งพอเราสองคนพูดออกไปเช่นนั้น ตัวพี่นัทเองก็
ทำท่าทีเขิลและอายๆจนหน้าแดง จนทำให้เราสามคนหัวเราะกันด้วยความสุข

แต่มันก็มีบางสิ่งแว่บเข้ามาในหัวสมองว่า “ แปลกจังทำไมคนที่เราคุ้นเคยกันเป็นเวลานาน แต่เรากลับ
ไม่เคยคิดอีกด้านของเขาเลยว่าเป็นยังไง ” ความรู้สึกในเวลานั้นคิดอย่างหนึ่งว่า พี่เขาหล่อจัง สายตาคู่นั้น
ก็ยังมองมาทางฉันด้วยสายตาที่บ่งบอกว่าเธอเป็นอะไรหรือเปล่า และพี่นัทก็เอยถามมาว่า

“ นัท เป็นอะไร มีอะไรหรือเปล่า? ” และฉันเองก็พูดตอบกลับไปว่า “ เปล่าค่ะไม่มีอะไร ” และวันนั้น
ฉันเองก็เงียบทั้งวันโดยพี่นัทมองหน้าฉันไม่หยุดเลย

ถึงแม้ในช่วงยามเช้าเราสองคนจะเล่นเกมส์ด้วยกันเป็นกิจกรรมปกติ แต่สำหรับวันนี้มีเรื่องแปลกเกิดขึ้น
อีกก็คือ เราสองคนขึ่นรถโดยสารกลับบ้านคันเดียวกัน และก็สั่งอยู่เก้าอี้ตัวเดียวกัน ซึ่งฉันเองก็ยังไม่กล้า
คุยกับพี่เขาอีกเช่นเคย

จนผ่านไป ซักพักรถก็จอดซึ่งพี่นัทเองก็ได้ลงจากรถซึ่งตัวนัทเองก็ได้รู้ที่อยู่ของพี่นัท ซึ่งเป็นบ้านที่ไม่
ใหญ่หรือเล็กมากซึ่งบ้านของพี่นัททำพวกการซ่อมอุปกรณ์ไฟฟ้า นั้นเป็นครั้งแรกที่ทำให้ฉันรู้จักตัว
พี่นัทมากขึ้นมากกว่าเดิม

ความสุขไม่เคยอยู่กับเราตลอด บางครั้งมันก็มักจะมีเหตุการณ์ที่ทำให้เราต้องเจอกับปัญหาในชีวิตบาง
ครอบครัวของฉันได้มีการเดินทางย้ายบ้านอีกครั้งหลังฉันกำลังจะขึ้นม.3 โดยตัวฉันเองต้องจากพี่นัท
โดยยังไม่ได้เอยคำลาแม้แต่คำเดียว

สำหรับฉันแล้วพี่นัทเองเป็นพี่ชายที่แสนดี และเป็นคนที่สอนฉันให้รู้จักการเล่นเกมส์อีกแนวหนึ่งก็คือ
RPG หรือภาษา ซึ่งณ.เวลานี้มันก็ทำให้ฉันติดเกมส์แนวนี้ และชอบมันมาตลอด หลังจากที่ฉันเองย้ายบ้าน
ก็มานานๆครั้งที่ฉันเองกลับมาเที่ยวจ.ขอนแก่น และลองแวะไปร้านเกมส์ร้านเดิมที่เคยเล่น และสิ่งที่เห็นก็
คือร้านเกมส์เดิมนั้นได้หายไปเปลี่ยนเป็นร้านขายเพชรแทน แต่เจ้าของยังเป็นเจ้าของเดิม ซึ่งเมื่อพี่สาวเจ้า
ของร้านเจอฉันก็ดีใจจนน้ำตาไหล และตัวฉันเองก็เคยถามว่าพี่นัทเป็นยังไงบ้างได้มาเล่นบ้างไหม แต่สิ่ง
ที่ฉันรู้ก็คือ หลังจากที่ฉันย้ายบ้านไปและหายไปจากร้านเกมส์นั้น ตัวพี่นัทเองก็หายไปด้วยเช่นกัน

ตัวฉันเองก็ได้ลองเดินทางไปยังบ้านของพี่นัทแต่สุดท้ายก็ไม่ได้พบกับเขาเพราะว่าตัวบ้านได้ปิดขายไป
เหมือนกัน และนั้นคือความทรงจำแรกกับการที่ทำให้ฉันเริ่มเป็นเกมเมอร์ ความทรงจำที่ไม่เคยลืม ถ้าเจอ
พี่ชายคนนี้อีกครั้ง อยากบอกว่า “ หนูรักพี่ชายคนนี้จังเลย ”

จบแล้วค่ะสำหรับความทรงจำแรก

หลังจากความทรงจำแรก ความทรงจำที่มีความสุขและทำให้คิดถึงทุกครั้งเวลาเล่นเกมส์ RPG บางคน
อาจจะถามว่าอ้าวแล้วไม่มีความทรงจำที่เราเป็นเกมเมอร์ช่วงวัยเรียนบางหรอ มีค่ะ แต่ถ้าจะเอาที่เกี่ยวกับ
เกมส์และเกี่ยวกับชีวิตของฉัน งั้นขอเลือกความทรงจำนี้แล้วกัน

คุณลองหลับตาแล้วย้อนเวลาไปด้วยกันสิคะ...ความทรงจำนี้อยู่ในช่วงเวลาที่ฉันได้รู้จักพี่นัท แต่นี่จะ
เป็นช่วงที่ฉันกำลังเรียนอยู่โรงเรียนแห่งหนึ่งในจังหวัดขอนแก่นเหมือนที่บอกไปในตอนต้นนั้นละ

เช้าวันนี้เป็นเทอมสองของชั้นประถมปีที่ 5...
เกือบ 9 โมงเช้า ฉันนั่งเรียนอยู่ในเทอมใหม่ของห้องนี้ คือห้องชั้นประถมปีที่ 5/1 ในสมองของฉันก็กำลัง
นึกถึงพี่นัทที่ตอนนี้คงนั่งเล่นเกมส์อยู่ละมั้ง ฝ่ายในห้องนี้น่ะหรอ เฮ้อ!!! ดูเพื่อนแต่ละคนสิยังเล่นกันไม่
เลิกเล่น ตัวฉันเองก็ได้แต่นอนหลับตาอยู่บนโต๊ะของตัวเอง จนกระทั่งมีเสียงไม้ฟาดกับกระดานดำ 2-3 ที
ทำให้ฉันลืมตาขึ้นและมองดูสิ่งที่อยู่ด้านหน้า นั้นก็คือ เด็กผู้ชายผิวขาว หน้าตาดีคนหนึ่งนั้นเอง

[ไฟล์แนบถูกลบโดยผู้ดำเนินการ]

	ผู้เขียน	หัวข้อ: ความทรงจำที่ 1 : จุดเริ่มต้นและสิ่งที่ไม่มีวันลืม (อ่าน 815 ครั้ง)
0 สมาชิก และ 1 บุคคลทั่วไป กำลังดูหัวข้อนี้